Komunikacja międzypokoleniowa

 

Rodzaje relacji międzypokoleniowej (z rodzicem lub opiekunem)

Model bezpieczny

  • Rodzice powodują u dziecka w sposób mniej więcej konsystentny poczucie, że jest zauważane i że może czuć się bezpiecznie i uspokojone.
  • Młodsze dziecko po krótkim rozstaniu z rodzicami, najpierw szuka kontaktu z rodzicami, potem zaczyna odkrywać otoczenie.
  • Starsze dziecko jest w stanie spójnie postanawiać co jest dobre i co złe w swoim okresie dorastania.

Model unikający

  • Rodzic lub rodzice powodują, że dziecko wielokrotnie doświadcza, że nie jest zauważane lub uspokojone.
  • Młodsze dziecko po krótkim rozstaniu z rodzicami unika conajmniej jednego rodzica.
  • Starsze dziecko twierdzi, że nie pamięta swojej młodości i że życie rodzinne nie ma wpływu na niego.

Model ambiwalentny

  • Rodzice powodują u dziecka poczucie, że nie zawsze jest zauważane i że nie zawsze może czuć się bezpiecznie i uspokojone.
  • Młodsze dziecko po krótkim rozstaniu z rodzicami mocno trzyma się jednego z rodziców.
  • Starsze dziecko odpowiada na pytania o młodość z obfitością szczegółów autobiograficznych, które nie dotyczą zadanego pytania.

Model zdezorganizowany

  • Rodzic lub rodzice przerażają dziecko.
  • Młodsze dziecko po krótkim rozstaniu z rodzicami, spróbuje zbliżyć się i wycofać się jednocześnie do rodzica lub rodziców.
  • Starsze dziecko odpowiada na pytania o młodość w sposób zdezorganizowany lub zdezorientowany.

 

 

Podstawy dla relacji

  • Dziecko zawsze chce spędzić wolny czas z rodzicem lub rodzicami, to znaczy czas niedotyczący na przykład problemów w szkole lub braku porządku w pokoju.
  • Rodzice maja powodować w sposób mniej więcej konsystentny u dziecka poczucie, że jest zauważane i że może czuć się bezpieczne i uspokojone – model bezpieczny. Relacja z dzieckiem ma dać to bezpieczeństwo, ale w tym samym czasie wspierać autonomię dziecka.
    • Permanentna obecność rodziców ma pozytywny wpływ na młodsze dzieci (do 4 lat), dla starszych ma wpływ negatywny.
    • Dziecko potrzebuje czasu z rówieśnikami, bez opieki dorosłych, aby zdobywać umiejętności społeczne.
    • Dziecko potrzebuje odkrywać swoją wewnętrzną motywację, aby osiągnać samodzielność, samosterowność, samoocenę, poczucie sprawstwa, zaradność życiową, samoregulację, szczęście.
    • Nadopiekunczość rodziców odbiera dzieciom doświadczenie niepowiedzenia oraz porażek, a więc poczucie, że mają wpływ na swoje życie, że mogą coś zmieniać i że mają odpowiedzialność za siebie.
    • Rodzice mają najpierw pozwolić dzieciom poszukać swojego rozwiązania trudnej sytuacji. A tylko potem rodzice mają angażować się.