Kim jesteś do teraz?

Celem tego narzędzia jest pokazanie, że nasze narracje tożsamości są konstrukcjami, dlatego są otwarte na zmiany.

PRZEBIEG – OFFLINE (w klasie)

– Wychowawca zadaje (kolejno – bez losowania) każdemu uczniowi następujące pytanie:

Kim jesteś do teraz?

– Wychowawca nie reaguje – nawet jeśli uczeń powie krótko lub coś śmiesznego. Słucha ucznia i mówi „Dziękuję”.

/Ważne jest, aby głos ucznia i wychowawcy nie nakładały się. Podczas pytania, wychowawca całkowicie skupia się na ucznia. Oznacza to: bycie skupionym na danym uczniu i nie odnoszenie się do czegokolwiek lub kogokolwiek poza tym, co jest tu i teraz. Wychowawca uruchamia aktywne słuchanie, dobrą wolę, szczerość oraz szacunek i nie reaguje na odpowiedź./

Zazwyczaj będzie tak, że pierwsza osoba odpowiada najdłużej. Aplikując spostrzeżenia Ervinga Goffmana (The presentation of Self in everyday life, 1959; Frame analysis, 1974) można stwierdzić, iż jest to spowodowane  brakiem gotowej ramy, względem której uczestnik mógłby zbudować odpowiedź. Nie ma gotowego wzorca, względem którego moglibyśmy wymodelować naszą odpowiedź. Drugi uczeń, oraz kolejni, zazwyczaj szybciej udzielają odpowiedzi. Dla nich istnieje już forma – ta stworzona przez pierwszego ucznia.

– Wychowawca pyta kolejnego ucznia. Kiedy pada odpowiedź ucznia, wychowawca i zadaje to samo pytanie kolejnemu uczniowi.

– Wychowawca do uczniów: po tym, jak każdy z uczniów indywidualnie odpowiedział na pytanie, pokazuje pewne wzory w odpowiedzi.

PRZEBIEG – ONLINE (zdalnie) – TEAMS

  • WŁĄCZENIE KAMERY PRZEZ UCZNIA I WYCHOWAWCĘ JEST NIEZBĘDNE.

DLACZEGO TO JEST WAŻNE?

Teorią idąca za tym pytaniem: według Anthony’ego Giddensa (Modernity and Self-Identity, 1991), wszyscy mamy dostępną domyślną narrację o nas samych. Ta narracja powinna być wewnętrznie spójna i powinna wykluczać inne narracje o nas samych. Jednak uczniowie prawdopodobnie nie mają domyślnej narracji przygotowanej jako odpowiedź na pytanie: Kim jesteś do teraz? Uczniowie mają  raczej tendencję do tworzenia narracji półspontanicznie, podczas pytania, rozważając, co jest od nich wymagane oraz jak poprzedni uczniowie udzielali odpowiedzi. Jest to w zgodzie z teoriami Zygmunta Baumana (Tożsamość, 2004; Płynne życie, 2005; Płynne czasy, 2007), który stwierdza, iż w naszych czasach nie próbujemy budować jednej, zdefiniowanej narracji z elementów układanki, która nas tworzy, ale że cały czas zmieniamy układ tych elementów, aby pasowały do okoliczności.

DIAGNOZA WSTĘPNA

 Jeżeli uczniowie – głównie lub wyłącznie – używali ram stworzonych przez pierwszego (lub drugiego) ucznia, można stwierdzić, iż uczniowie są mocno otwarci na wzajemną presję i/ lub mają niski poziom zaufania/ otwartości do wychowawcy.